Mastering the Art of Blogging
Een laptop, Mastering the Art of French Cooking en een missie. Meer had Julie Powell niet nodig toen ze besloot zich door het kookboek van Julia Child heen te koken en erover te bloggen. Geen foto’s, geen hashtags, geen algoritmen en vooral geen afleiding van al die andere mensen die ook iets hebben gedeeld en wat je toch allemaal gaat zitten bekijken, ook al had je je nog zo voorgenomen dat deze keer echt, nee nu echt, niet te doen.
Ontelbare keren heb ik de film Julie and Julia gezien en steeds wanneer Julie achter haar laptop kroop om te bloggen over haar culinaire avonturen, bedacht ik hoe fijn dat moest zijn. Je laptopscherm, jij en jouw verhaal. Verder niks. (Ja, oké, en heel lekker eten.) Fijn, omdat er mogelijk mensen zijn die ze leuk vinden om te lezen, maar vooral omdat dat niet het uitgangspunt was om de blog überhaupt te beginnen. Dat uitgangspunt was jouw missie.
Voor lange tijd is Instagram mijn plek geweest om dingen te delen. Blogs kun je dit niet noemen; daarvoor moest ik vaak teveel schrappen om binnen het aantal karakters te blijven dat Instagram je geeft. Bovendien is Instagram ook niet direct de plek voor ellenlange verhalen en dat is oké. Het is ook niet zozeer de beperkte ruimte die me heeft doen besluiten om mijn manier van delen over een andere boeg te gooien. Geen zorgen, dit wordt absoluut geen ‘sociale media zijn gif’-verhaal, want zo ervaar ik dat helemaal niet. Ik volg heel inspirerende, fijne accounts vol kunst, poëzie en boeken. En @demammavan. Wát ik op Instagram dus te zien krijg, is niet zozeer het probleem. Het is meer de mate waarin ik het me laat afleiden van het leven dat zich tegelijkertijd buiten mijn scherm afspeelt. Mijn leven, welteverstaan.
Mijn oudste dochter hoorde een keer een filmpje uit mijn telefoon komen toen ik iemands stories bekeek. Ze kwam bij me staan en vroeg: ‘Wie is dat?’ Wake up call 2.0. Ik zit video’s te kijken van mensen waarvan ik niet echt kan uitleggen wie het zijn en ik kan ook niet zo goed uitleggen waarom ik het kijk. Want de keren dat ik echt rete-geïnspireerd raak door een post op Instagram vallen in het niet bij de keren dat een boek mij bij m’n lurven pakt. En bij de keren dat ik tijdens een (offline, ik zeg het er maar even bij) gesprek langzaam of ineens tot een inzicht kom. Bij de keren dat ik gezichtsuitdrukkingen zie bij wat ik zeg of doe. Bij knuffels, handen op schouders, glim- en schaterlachen. Afijn, het is wel duidelijk denk ik. Veel in mij heeft meer baat bij minder Instagram. En dus schrijf ik nu hier. Op mijn eigen website. Best logisch eigenlijk.
Net als Julie Powell heb ik ook een missie mijn blog, namelijk: met taal de wereld een beetje mooier maken. Zoals het een blogger (kunnen we bij dezen het stof van deze term blazen?) van de Taalapotheek betaamt zal ik veel schrijven over boeken, dichtbundels, uitspraken die ik hoor, artikelen die ik lees en andere denkbare talige dingen die mijns inziens fijne middelen zijn tegen de kleine en minder kleine moeilijkheden in het leven. Een soort ‘w.v.t.t.k. in de Taalapotheek’, waarbij het onvermijdelijk is dat de persoon achter de Taalapotheek, ik dus, tussen alle regels door ook ten tonele verschijnt.
Omdat ik met mijn eerste blog niet iedere mogelijke lezer wil afschrikken door een leestijd van heb ik jou daar, ga ik afsluiten. Maar ik laat je uiteraard niet gaan zonder al direct iets tegeltjeswaardigs met je te hebben gedeeld.
Laatst zag ik op 24Kitchen de Amerikaanse Mary Berg. Ze maakte een marinade waarvoor ze chipotles in een dikke saus gebruikte. Uit een potje. “I don’t know how to make it, always buy it in a can”, aldus Mary. Mijn eerste reactie was: huh? Je hebt toch een eigen kookprogramma, dan kun je dat toch uitzoeken? Maar meteen daarna dacht ik: nee, dit is briljant. Ze heeft iets gevonden wat ze heel lekker vindt, wat al lekker kant-en-klaar in een potje zit (en waarvan ze misschien bij voorbaat al weet dat ze het zelf nooit zo lekker na kan maken, maar dat laatste doet er eigenlijk niet eens zoveel toe.). Why bother?
Goed, het is genoeg geweest. Volgende keer meer. Voor het afsluiten van deze allereerste blog is maar één zin mogelijk. Namelijk de vraag die Julie Powell in een van haar eerste blogs aan haar eventuele lezers stelt:
Are you listening, whoever you are?