In februari verbouwden wij onze zolder. De zolder waar mijn grote boekenkast stond. Die kast moest leeg en dus gingen al mijn boeken in dozen naar onze kantoorruimte buitenshuis. Tijdelijk. Althans, dat was de bedoeling. Die dozen staan daar, bij gebrek aan ruimte in huis, nog steeds. Begrijp me goed, er zijn nog steeds heel wat boeken in ons huis te vinden, alleen (nog) even niet allemaal bij elkaar in een grote boekenkast. Even een (soort van) klein uitstapje: ik ben al een paar weken bezig met denken over hoe ik mijn ‘Wil ik nog lezen’-titels het beste kan organiseren. Ten eerste zijn het er nogal wat, ten tweede staan…

Ken je die mop van die vrouw die naar een literatuurfestival op Schiermonnikoog ging? Precies. Ze ging niet. Zaterdagmorgen zat ik om 06.38 uur in de auto. Buiten was het nog pikdonker en het regende hard. Nou vind ik het heerlijk om autoritjes te maken, maar als ik even kan kiezen niet direct in een van deze omstandigheden en nog liever niet in beide omstandigheden tegelijk. Maar goed, ik had een boot te halen, dus er viel even niets te kiezen. De eerste paar kilometers gingen vrij prima en toen kwam waar ik misschien stiekem al een beetje bang voor was: PANIEK! Het voelde alsof de donkerte van buiten me…

Een laptop, Mastering the Art of French Cooking en een missie. Meer had Julie Powell niet nodig toen ze besloot zich door het kookboek van Julia Child heen te koken en erover te bloggen. Geen foto’s, geen hashtags, geen algoritmen en vooral geen afleiding van al die andere mensen die ook iets hebben gedeeld en wat je toch allemaal gaat zitten bekijken, ook al had je je nog zo voorgenomen dat deze keer echt, nee nu echt, niet te doen. Ontelbare keren heb ik de film Julie and Julia gezien en steeds wanneer Julie achter haar laptop kroop om te bloggen over haar culinaire avonturen, bedacht ik hoe fijn dat…

Het had niet veel gescheeld of ik had het in één dag uit. (Iets met een dagelijks leven dat ondertussen ook gewoon doorgaat.) Niet dat dit me verbaast. Ik had na het lezen van ‘Er is geen vorm waarin ik pas’ kunnen weten dat dit zou gebeuren. Dat ik bij het openslaan van het boek gedoemd zou zijn het in één keer uit te moeten lezen. Wat overigens vele malen erger klinkt dan het is. Even een greep uit de dingen die dit boek zo de moeite waard maken. (Hoewel het natuurlijk gaat om hoe dat alles met elkaar is verweven in één boek hè, dat snap je). Van de…

Mijn meest gebruikte zoekopdracht van de afgelopen twee weken was ongetwijfeld: ‘boeken over eten, restaurants en/of koken’. Ik denk dat deze liefhebberij binnen boekenland is begonnen met het boek ‘Alles kookt over’ van @therealannawoltz. Ik was als kind groot fan van dit boek. Nog steeds overigens. Vier kinderen die noodgedwongen een restaurant beginnen om hun zomervakantie door te komen. De vriendin van hun moeder bij wie ze zouden logeren blijkt namelijk niet thuis te zijn en er moet toch brood op de plank en daarvoor geld in het laatje komen.

Ik moet zeggen dat ik in eerste instantie lichtelijk overprikkeld raakte van de eerste paar hoofdstukken van dit boek. Waar ik de afgelopen weken heel bewust Instagram van m’n telefoon heb gehaald en m’n algehele schermtijd drastisch probeer terug te dringen (lees: van mijn wereld een wat overzichtelijker coconnetje probeer te maken), brengt Amy Liptrot ‘de meeste avonden(…)scrollend door.’

Nooit eerder las ik een beeldverhaal van voor naar achter. Als in: helemaal. Laat staan drie delen. Het groene exemplaar staat in de bieb waar ik werk en ik was er tientallen keren langs gelopen. Hoewel de titel mijn nieuwsgierigheid wekte, heeft het toch weken geduurd voordat ik ‘m pakte, las en het beeldverhaal mij voor zich won. Misschien toch omdat het dus een beeldverhaal betrof (en niet het mij o zo (te?) bekende verhaal in tekstvorm); dacht altijd dat dat niets voor mij was.

…heb ik er over gedaan om dit boek uit te lezen (wat vooral iets zegt over mijn slaapbehoefte van de afgelopen weken. Ik lees altijd voor ik ga slapen en kwam bij dit boek vaak niet verder dan, zeg, een vijftal pagina’s. En dat was dan een goede avond😂 Even voor de duidelijkheid: dat had dus echt nul komma nul te maken met het verhaal zelf. Dat nodigt juist uit om er onaangekondigd een dag of twee tussenuit te knijpen dan wel een paar avonden door te halen zodat je niet hoeft te stoppen met lezen.) en ik had er niet minder lang over willen doen.

Ik vond dit boek in het @arnhemsboekencafe en hoewel ik een boek van mezelf bij me had waarvan ik van plan was het daar te lezen, was er ineens een ander plan en las ik, tot ik weer wegging (en daarna), dit. Waarom? Ik merk dat ik dat maar lastig kan uitleggen. Want ja, het greep me, maar niet altijd omdat ik het herkenbaar vond. Van sommige passages vroeg ik me zelfs af hoe het mogelijk was dat zoiets op die manier in iemands hoofd verschijnt. En toch. Herkenning is blijkbaar geen vereiste voor iets om je te kunnen grijpen.

Laat ik maar direct eerlijk zijn: dit boek heb ik onzettend gejudged by its cover. Net als dat ik sowieso de fles wijn met het mooiste etiket kies wanneer ik tussen twee flessen moet kiezen, ben ik ook wanneer het op boeken aankomt erg ontvankelijk voor een mooi omslag. Die ontvankelijkheid verdubbelt overigens wanneer er veel roze te zien is. Dat dat het geval is bij dit omslag hoef ik je niet te vertellen (wat ik bij dezen toch heb gedaan. Soit.). ⠀⠀⠀⠀